Najbolji nastavci rep pesama a.k.a. “Its A Movie (Sequel)!” tema

Još davno pre nego što je “It’s a movie!” bila previše korišćena uzrečica, rep nastavci su postali još jedno od sredstava kojim će reper definisati zidove svog umetničkog univerzuma. Iako su nekada samo udica za unovčavanje uspešne formule po oprobanom kapitalističkom receptu blokbastera, neki od nastavaka ostavili su veći trag od svog originala – dok retki serijali kao DMX-ov ili Rick Ross-ov predstavljaju vrhunac umetnoti prilagođavanja vizuala za veliko filmsko platnu u audio formatu. Ovo su neki od klasik rep nastavaka koji su se manje ili više zadržali u svesti publike.

Ovaj nastavak je prošao kao svaki film u kom je glavna zvezda uspešne franšize zamenjena posle prvog dela. Original je jedna od najpognantnijih rep balada u kojoj Ghostface skida kopče sa svog srca i ostavlja končiće kao posvetu svojoj porodici i odrastanju. Raekwon nije napravio ni blizu klasik traku kao što je Ghost-ova sa scenama deljenja iste kašike ili kornflejks kutije sa bubašvabama, ali je u bočicu uhvatio istu emociju. Količina emocija svaki momenat preti da se sruči na slušaoca, a Rae u prepričavanju muka njegove samohrane majke ne mora da cvili da bi i najčvršćeg muškarca naterao da glumi kako mu je nešto upalo u oko.

Brend hip-hopa sa zapadne obale je krajem 20. veka doživeo poslednji veliki bljesak čiji će sjaj da obasja delove sveta koji su se do tada opirali komercijalnoj sili rep muzike. Kada je “Bitch Please” snimljen 1999. godine, doneo je veliko Snoop Dogg – Dr Dre pomirenje i vratio rep duo na radio, predstavio je Xzibita kao najboljeg šestog čoveka sa klupe i potvrdio da Nate Dogg-u nikad neće biti ravnog. Samo godinu dana kasnije, svetska publika pila je vodu sa njihovog dlana. Tako je prirodno što je prva ekipa, pravo sa čuvene The Up In Smoke turneje snimila nastavak za Eminemov album, ojačavajući dodatno njegov geto kredibilitet. Drugi deo je postao ultimativna hip-hop pesma za sve koji su tih godina počinjali da očijukaju Ecko pantalone i Fubu dukseve u izlogu.

Nas je znao da ne juri epik osećaj prvog dela najcenjenije pesme sa najcenjenijeg rep albuma svih vremena. Zato i nije pokušao da forsira božanski flow iz originala koji šatro nije znao kako da započne. Nastavak koji je došao na vrhuncu Nas-ove “prodao se” ere, bio je njegov dokaz za slučaj “Narod protiv MC Escobar-a”, njegovo neodricanje Nasty korena, kao i zaklinjanje da koliko god da je komercijalno zastranio – njegova olovka i papir će povremeno podsetiti publiku zašto je bio jedini rep kandidat za Pulicera. U doba materijalističkog repa, hiper-realizam njegovih scena gde opisuje ispišane madrace na prenatrpanoj gajbi ili prostitutke koje drukaju detektivima u neobeleženim kombijima pružilo je Illmatic vizuale za Đulijanijev Nju Jork u kom su Crips-i i Bloods-i zamenili Decepticonse.

Nije čudno što DMX ima jedan od najboljih rep serijala – on je ipak originalni filmski lik iz rep industrije sa istorijom pravog anti-heroja iz filmova inspirisanih mračnim underground stripom – odrastao je kao usamljeni beskućnik koji pljačka dilere i prijatelje je našao u napuštenim uličnim kerovima koji su ga razumeli bolje nego ljudi. Tema originalne pesme nastala je godinama pre prvog albuma, kada je Dark Man X-ov mentalni sklop pred pucanjem čuo kako mu se đavo obraća.

Rep serijal je ubedljiviji jer se odnos DMX-a i njegovog Đavola čuvara menjao kroz godine, zajedno sa DMX-ovim rastom u muzici – tako je u trećem delu X-u već razvijenija savest zajedno sa njegovim karijernim progresom. Poslednji deo ima novu težinu, jer je DMX-ov đavo ispunio sve što je obećao na prvom albumu, pa traži pokoravanje i konačnu žrtvu čime serijal dobija obrise kritike na muzičku industriju sa dobrom starom temom prodaje duše za slavu.

Kao i svaki dobar psihološki triler, ovaj rep serijal koji zahteva ekranizaciju, ostao je otvoren za interpretaciju. Da li je zaista pričao sa sinom od nečastivog ili je ovo sve vreme bio unutrašnji monolog i suočavanje sa zlom u sebi?

Mobb Deep su znali da napišu kratku priču koja neće delovati neuverljivo i u kojoj će motivi za plot biti razumljivi. Kada u “Trife Life”. Prodigy dobije poziv od bivše devojke iz naj-grajmi dela Bruklina, njegov thug duh neće imati mira sve dok ne povede ekipu sa 41 Side-a na mesto i lično se uveri da li je u pitanju nameštaljka. Havoc u drugom delu ima slične sumnje, ali ipak kreće sam, da bi u poslednjem trenutku beep-ovao ortake da uhvate metro i stignu na adresu dok se njegove najcrnje slutnje ne obistine i ne postane taoc geto hudlumima.

Oba dela su bila zaslužna za dugogodišnji animozitet prema Jay Z-u. Zbog radnje smeštene u Bruklinskom delu Marcy-a, Jay će uzvratiti sa slick disom koji će promaći svima osim Prodigy-u: “I’m from place where you and your mans hung in every rhyme”.

Originalni “The Watcher” je Dre-ova solo traka koja je otvorila povratnički 2001 album i postavila titanske levele njegovog autoriteta na još snažnije noge. Verovatno nisu istinite informacije kako je tekst za prvi deo napisao lično Nas, ali bi onda još smešnije bilo što je Jay Z posle godinu dana bifovanja uskočio na jedan od njegovih klasika – nešto za šta ga je Escobar MC optuživao u njihovom ratovanju. Jay Z je strateški nastavio ovu seriju na prenatrpanom Blueprint 2 albumu kako bi kompletirao svoju transformaciju od “hot” repera do GOAT kondendera. Ovaj period je bio i poslednji plodonosni za Rakima, emsija koji je pre Jigge uzeo Božiji nadimak i iste godine je imao još jedan veliki rimejk – baš sa Nasom. Najveći “look” je dobio Ab Liva, heroj Clipse-ove We Got It 4 Cheap mikstejp serije koji je napisao Dre-ovu strofu sa pesme.

Biggie-eva “Who Shot Ya” prvobitno je planirana kao kolabo sa Keith Murray-om i LL Cool J-om. Lirička egzibicija čiji je instrumental postao stega za 90’s mikstejpove, posmatrana dugo samo kroz prizmu bifa kao proslava disciplinovanja Thug Life pastira sa pet metaka, najviše jer je 2Pacu trebala teatrika za gnev njegove vendete. Sa ispucanim 2Pac-om koji je iz bolničke postelje spakovan za zatvor, momenat za izdavanje pesme verovatno nije bio najsrećniji jer je dodavao situaciji neukusni osećaj.

Teško da se prašina oko pesme slegla kada je LL Cool J napravio nastavak. Kao i prvi deo sa uspavljujućim klavirskim loop-om stvorenim za sajferovanje ili fristajl, i nezvanični nastavak je posmatran kao nastavak Njujorškog disrespekta prema donu sa Zapada. Dok je Poke iz Trackmasters-a na prvom delu dodao dramove, njegov instrumental iz nastavka, sa pređašnjim rođakom deli osećaj koji je došao u mozak kao posledica udisanja iste prašine koju su 92. godine u džoint uvili i popušili Rza i ODB.

Ah, evo ga najdugovečniji rep serijal čijih se čak sedam nastavaka protežu duže nego filmovi o Džejsonu – počinje 1986-e i potrajaće sve do 2008. godine kada je snimljen poslednji EPMD album. Kao svaki serijal sa toliko delova, najpoštenije bi bilo da je završen još negde na trećem. Sa svakim novim delom serija je sve više odlazila u aut, skoro kao domaći filmovi Žikine Dinastije koji su počeli kao ozbiljna TV drama da bi završili kao srbovanje u kafanama sa kariranim stolnjacima gde glavatu konobaricu može da odobrovolji samo štipanje za sisu.

Doduše, EPMD serijal nije počeo ozbiljno – od starta je bio ona vrsta perfomativne umetnosti koja je odgovarala seksualnim 80-im, gde su 95 posto svih iznajmljenih VHS kaseta bili filmovi u kojima tinejdžeri gledaju da se reše zornjaka. Doba kada je seksualna revolucija dovučena do najprepaljenije faze gde su ženska tela subjektizovana kao da režiseri žive od pumpanja mokrih snova srednjoškolaca.

Jane je devojka koja neprekidno prevarom odvlači PMD-a u krevet, a ova serija brine o kontinuitetu kao autori osmodelnog horor serijala, pa svaki novi deo praktično briše i potire dešavanja iz prethodnog. Jane-in lik tako često menja žanrove – četvrti deo je “reši ubistvo” misterija, peti je u duhu “crime heist” žanra, dok je šesti osvetnička geto storija. Radnja u trećem je možda i najbizarnija – Jane se obogatila i uselila u svoj dvorac, preobučena u muškog kriminalca koji se komšijama predstavlja kao Jay. Sve ovo urađeno je sa planom da ponovo namami PMD-a, koji je kada je spoznao prevaru, Jay-u odlepio lažne brkove i skinuo mu gaće kako bi neuspešnog trandžolinu propisno izjebao. Neka još neko pomene kako je transrodna svesnost u repu započela sa Young Thug-om.





Kroz dobar deo svog debi klasika, Jay Z deliveruje linije glumeći ih kao akter sa dasaka koje život znače, odnosno donoseći svoju rendiciju popularnih mafijaških fraziranja naglašavanja reči iz filmova kao što je “Goodfellas“. U originalnoj pesmi je to toliko prenaglašeno da je umalo izmislio “spoken poetry” mafiozo repa. Na drugom albumu je Jigga konačno usavršio svoju izvedbu konverzacionog flow-a, te do kraja izveo temu gde isteruje ekipu gladnih nju-džek haslera sa svoje teritorije.

Friend Or Foe 98 ima jedan od ubitačnijih bitova koje je Premier 90-ih dao Jiggi, sa repovanjem na višem nivou od debija. “You draw – better be Picasso” je kul humor, ali emocionalno neutralno iznošenje linija kao “A gun in your face and that’s all you can come up with?” je Jay Z-a napravilo svačijim omiljenim emsijem. Ovde je na vrhuncu svoje fly Njujorške igre i ne glumi italijanskog dona iz Skorcezeovoih filmova već je konačno uhvatio duh uličnih haslera na čijim legendama je odrastao.

Posle pojavljivanja na Mobb Deep-ovom klasik “The Infamous” albumu, Big Noyd je uz AZ-a postao jedini reper koji će ugovor sa produkcijom kućom i ček sa nekoliko nula posle zareza, dobiti na osnovu jedne strofe. Drugi deo “Recognize & Realize” iz 1995. godine došao je kao uvod na zvuk koji je Havoc formirao da bi ga definisao na “Hell On Earth” albumu i zvuči više kao insert sa drugog Mobb klasika, ili nezvaničan prikvel Blood Sport-a, nego Big Noyd-ov solo. Noyd će zauvek ostati poznat kao sinonim za Mobb Deep potrčka i neće dobiti čak ni priznanje podcenjene legende kao jedini gost sa Illmatica.

Redman ima dublju konekciju sa svojim najdugovečnijim serijalom – “Superman lover” bile su prve reči koje je stavio na rep ploču, 1990-e kada su ga EPMD izveli iz undergrounda na svoj Def Jam debi. Izraz je često menjao spelovanje na svom putu do drugog najdugovečnijeg rep serijala, koji je za razliku od EPMD-ove “Jane” održao skoro besprekoran standard.

Lik “Soopaman Lover”-a je saga o anti-heroju sa plaštom, čije je neprobojno odelo uglavnom na hemijskom čišćenju a X-Ray viziju koristi da na klitorisima napravi šljive. Ovo su hronike meta-čoveka na večnoj misiji da spasi pičku. Koliko god bilo bogohulno, Eric Sermonov flip mi je bolji od istog sempla koji je Q Tip upotrebio za Nas “One Love”, jer se njegov čistiji zvuk savršeno uklapa sa slikom plavog neba sa belim oblacima po kojima Soopaman Lova leti u potrazi za pičkom vrednom spasenja. Treći deo postaje i svojevrstan krosover kada u finalu pesme Reggie otkiva kako je seksualno spašenje pružio ribi koju znamo kao Jane iz Ericovog i Parish-ovog opusa.

“Damn, I gotta think of a plan, what am I do?
Did Superman have a gun? Nah, but the Soopaman Lovah do!”

Prvi deo sa “War Report”-a zauvek će imati najklasičniji feel jer je došao u vremenskom rasponu kada je originalna Meka hip-hopa izbacivala samo instantni klasik materijal vanvremenskog trajanja. Ali drugi deo ima nešto bolje čak i od istinite Noreagine linije iz O.G. verzije: “You never been to jail, I’m jail seen – Niggas seen me in jail since thirteen”. Mislim na hajlajt serijala kada N.OR.E. kaže I went to games as a Knicks fan, they had Strickland, they traded him – Ever since then, son, I hated them” jer je ovo najbolje prenešen osećaj uveliko poznatih muka koje Njujorčani dugo doživljavaju sa najprokletijim klubom NBA lige, i linija koja uspeva da uhvati sve frustracije prosečnog stanovnika Velike Jabuke. Nažalost Spotify je loše mesto za čuvanje pravog hip-hopa, tamo nema drugog dela, ali je i treći deo (sa Nore-tovog albuma za koji se izvinio na “Invincible“) održao duh QB repa. Iako ovaj nastavak jesu jednom remiksovali Wale i A$AP Ferg što može samo da odmaže njenom legasiju, ali avaj.

Jednom sam pisao artikl o najboljem Gang Starr albumu “Moment Of Truth”, i tako sam ga danima neprekidno vrteo, svaki put otkrivajući nove momente koje je čovek sa manifestom o glasu kao najvećim oružjem u repera, ostavljao u poeziji. Negde na kraju ove duhovne sesije sa preminulim emsijem, konačno sam pustio poslednju pesmu, “The Memory Of”, posvećenu mrtvim borcima hip-hopa koja me je posle novo-otkrivenog saosećanja sa Guru-om totalno slomila. Mislim na neko meta stanje kao kada konačno završiš višemesečno čitanje knjige od četiri toma, tako sam osećao kao da je tribjut numera izdigla moja čula iznad telesnih i lebdeći ih održavala na nekoliko minuta. Drugi deo je doslovno poslednja snimljena Gang Starr pesma (što se mene tiče album iz prošle godine se nikad nije desio) i kao takva nosi verovatno još veći begedž nego prvi deo.

Body Parts serija je osmišljena kao event, odnosno prilika da Triple 6 đavolji sledbenici predstave roster njihovog Hypnotize Minds lejbela i kao takav događaj, svako je na krvavu feštu obrnutih pentagrama donosio najbolesnije rime kojim će izaći na top sajfera. Voleli su da pruže šansu i za ponekog anonimusa fanki grada – prethodni je imao premijerno rimovanje Droopy Drew Dog-a, dok na trećem zatičemo GrandDaddy Souf-a, samo da ni njega više nikad ne pronađemo u Three 6 Mafia diskografiji. Malo je smešno što su i u ovom delu nastavili da koriste sempl za refren od K-Rock-a koji im je u tom momentu već godinama najomraženiji oponent i čak je imao jedan od najuvredljivijih rep diseva ikada sa pesmom o DJ Paul-ovoj maloj zakržljaloj ručici. U trenutku kada je Lil Jon zavladao sa svojim derivatom agresivne klubske muzike, gotivno je što DJ Paul ovde sasvim ispravno zahteva sav kredit za Memfis koji je zaslužan za rođenje Crunk muzike.

MC Eiht je čak dva rep serijala posvetio svom najvećem foe-u, DJ Quik-u, za vreme trajanja verovatno najlegendarnijeg bifa sa zapadne obale u kojem je bilo toliko poziva za oralno zadovoljavanje da bi danas pomislio kako su obojica hteli istu stvar ali nisu znali kako da priđu jedno drugome sa predlogom. Ali, ostavimo homo šale na stranu ako već gengsta reperi 90-ih nisu mogli.

Dok je dis serija “Duck Sick” stala na drugom delu, “GYEAH” reper je u životu držao drugu seriju diseva nazvanu po akcionim filmovima Čarls Bronsona, koja je izbrojala čak četiri nastavaka. Nažalost, upornost nije uvek isplativa, pa je DJ Quik izašao iz sukoba kao pobednik, zapečativši Eiht-ovu subinu sa jednom od najpamtljivijih dis linija svih vremena: “E-I-H-T, now should i continue? You left the G out cause the G aint in you”. Nije vredelo objašnjavati kako Eiht speluje svoje ime bez slova “G” zbog pripadnosti Komptonskoj Crip bandi, sudija je već odsvirao nokaut.

Curren$y i French Montana su u isto vreme eksplodirali posle desetak godina nezavisnog građenja svoje karijere i tipičnog grajnda repera dvadesetprvog veka. Obojica pripadaju istoj rep generaciji jer su početkom decenije od svoje male niše gotovo bez industrijskog ko-sajna napravili mejnstrim proboj.

2011. godine snimili su “In The Sun” koja je ostala klasik blogosfera ere. Ali ono što će iznervirati svakog opsesivno-kompulsivnog rep hroničara sa impulsom za pravilno sortiranje stvari jeste što su 2015. godine snimili još jednu (!) “In The Sun” pesmu koju je Frenchie stavio na svoj mikstejp i koja je bila potpuna drugačija pesma od prve “In The Sun”. Kao da je French Montana osetio da je vreme da ispravi istorijsku brljotinu i konačno vrati pesmu u njen kanonski kontinuitet, ove godine je izdao CB5 mikstejp i na njemu nastavak originalne numere iz 2011. godine, a ne doplgängera iz 2015. godine, tako konačno prihvativši kako je samo fan-favorit iz 2011-e prava verzija.

Rick Ross je na audio preneo osećaj skupocenih garnišni koji prikrivaju eksterijer limuzine i od ceđenja limuna na biberom posuta pileća krilca stvorio je nikad viđeni ekskluzivitet u hip-hopu. Kao vizionar rep muzike napravljene da se konzumira uz ostrige i sok iz morskih školjki, Rozay je od Maybach Music-a podigao svoj trejdmark serijal, koji je po pravilu imao velike goste. Na prvom je Jay Z, na trećem su Erika Badu, T.I. i Jadakiss, dok je na četvrtom *proverava notes* Ne-Yo? Izgleda da je ipak u jednom momentu odustao od ideje superstar gostiju, verovatno jer vrhunac bio još na dvojci gde je domaćin Lil Wayne-u iz Carter 3 ere, Kanye-u iz 808s & Heartbreak ere i T Pain-u iz ere kada je sa cirkuskom kapom i Oakley naočarima auto-tjunovao svaki singl usput shift-ujući pravac čitavog žanra. Seriju su započeli J.U.S.T.I.C.E. League kada su bili najvrući producentski duo na zemlji i završili ga kada više nisu bili toliko popularan duo.

Na “Trap Or Die” Jeezy i Shawty Redd su praktično izmislili modernu trep muziku. Prvi deo je doneo “over the top” adlibove, koji su soljeni okolo služili kao znakovi interpunkcije kako bi Jeezy-eve dovitljive linije ostale publici zauvek u glavi kao pamtljive fraze.

Nastavak izgrađen na njegovoj popularnoj mantri, došao je pet godina kasnije kada je Jeezy-eva moć počinjala da slabi sa usponom Gucci-a, Brick Squad-a i Rick Ross-a. 2010. godine kada je izdata, Jeezy je počeo da se bliži statusu opranog repera, toliko da je Def Jam u neuspešnoj potrazi za dobitnim singlom, nastavljao da odlaže njegov album. Kao dodatnu uvredu, najčvršći deo njegovog narativa – istorija sa BMF-om, odjednom je neočekivano poljuljana kada se Big Meech iz zatvora distancirao od Jeezy-a, pohvalivši istovremeno Rick Ross-ov hit inspirisan tim kriminalnim konglomeratom. BMF Capo kao da je svukao kraljevsku odeću sa Jeezy-a da bi krunisao bivšeg zatvorskog komandira kao novog Don Dadu repa.

U takvom crnilu je došla Jeezy-eva saradnja sa Zaytoven-om – kolaboracija repera sa producentom od svog najvećeg neprijatelja delovala je osvežavajuće jer je pomogla da Jeezy umoči prste u nova rep zbivanja, i ostane relevantan u polju muzike koju je izgradio. Nažalost, ovo je verovatno i poslednji put kada je Jeezy pravio relevantnu trep muziku.

Ako bi izbrisali doslovnu svu njegovu diskografiju, Meek Mill bi samo sa serijom “Tony Story” pesama ostao jedan od najjuticajnijih repera u ovoj deceniji. Inspirisao je sevidž repere koji su kao nikada ranije pod konstantnom lupom fanova čiji je tradicionalizam ukorenjen u anahronim merilima liricizma. Da su bolje pogledali, možda bi shvatili kako su zapetljane radnje iz storiteling pesama današnjih drilera Oskarovski materijal u odnosu na soft-kor parodiju kakav je old skul serijal Jane pesama od EPMD.

Tony je baziran na hud legendi superstar dilera kao što je bio harlemski Alpo, tip kriminalca koji pored veoma izražene potrebe za grabljenjem para ima još veći poriv za prskanjem krvi svih koji su planirali da ga zakinu. Kada Tony ubije svog najranijeg ortaka Ty-a, žrtvin rođak, Paul, ima konačnu osvetu u prvom delu, da bi postao zvezda oko kog se vrte nastavci. U drugom delu sa Paul-om, trilerska završnica donosi još neočekivaniji rasplet, a efekti brisača na kiši dodaju ovoj storiji moćan vizuelni pojačivač.

Treći deo donosi još više intrige, zavera, prevara i preokreta nego sapunice iz 80-ih, u ravni sa najboljim gengsta flicks 90-ih. Tako je kao najbolje gangsterske priče čak dobio i svoju novelu.

Da nisu stranci za nastavke, Bruklinški MOP su pokazali kada su na First Family 4 Life album stavili čak tri! My Kinda Nigga Part II sa Heather B koju je 2 Chainz opsovao u “Feds Talkin”, Salute II sa Gang Starr i njihov najizdržljiviji rep serijal – Downtown Swinga, koji počinje još od dana kada su plašili stanovnike Brownsville-a, za čiji instrumental je od starta zadužen DJ Premier. Šteta što ovako lako nisu mogli da nastave karijeru koja je posle dva ogromna svetska hita iznenada stala, iako su bili u dva najjača skvada ranog dvadesetprvog veka – Rocafella i G Unit.

#Prati nas na Instagramu

This error message is only visible to WordPress admins

Error: No posts found.

Make sure this account has posts available on instagram.com.