A password will be e-mailed to you.

Muzejski eksponat figure MC-a, sa albumima koji su očigledno na listi za čekanje u Harvardskoj biblioteci, ili kojagod je institucija ovih dana zadužena da preko reda dodeljuje priznanja Kendrik Lamaru i Jay Z-u i tako ostavlja jednu od najjačih diskografija svih vremena prepuštenu zaboravu, ignorišući to što je rad BDP-a možda i najveća baština američke kulture, ako vreme računamo od onih dana kad je TAKI 183 bombardovao Njujorške metroe.

Blastmaster KRS-ONE, pod imenom Boogie Down Productions-a, pravio je najbolju tradicionalnu američku rep muziku i nejasno je kako ova diskografija danas nije sastavni deo road tripa svake četvoročlane porodice do Rocky Mountains gde će na putu u kolima uživati uz BDP circa 87-92 albume. Tužno, za održavanje porodične harmonije na putovanju glavni ingredient je i dalje Bob Marli (ili Springstin) jer ne žele da klasik rep ikad doživi svoju klasik rock fazu.

Pre nego što je postao simbol za ludog čoveka, KRS-One je bio simbol za kontradikciju a takvu reputaciju je stekao delom i zbog debi albuma, objavljenog 3. marta 1987 ili pre tačno 30 godina, „Criminal Minded“ – Krisovog istorijskog doprinosa gangsterizaciji rep muzike. Iako je ovo prvi omot sa kog reperi stiskaju oružje, a Scott La Rock i Blastmaster KRS su na slici sa granatama, opasani kaišem sa metkovima i držeći u rukama pištolje, oni nisu išli na izgled Toni Montana persone iz hooda, već su na svom revolucionarnom tip-u, na nekom pro-militantnom sranju, praveći pozu više kao moderni Black Panthersi.

KRS-One je bio sa ulice, živeo je na ulici (bukvalno, do ovog albuma je bio beskućnik) sa njim se kretala ogromna ulična ekipa, (mada je pokojni Scott La Rock bio tvrđa ulična karika) i stoga je ovo jedini KRS album koji govori nasilnim jezikom ulice. Ali je na kraju ovaj samoučeni intelektualac u debi album upakovao sve; nije poštovao starije i bio je Yachty svog vremena („I listened to those MCs back when i was kid – but I bust more shots than they ever did!„); bio je MC iz park jam-ova („Im KRS-One, not two, not three, but O-N-E„); bio je ubica stare škole („I would have sold/without yelling over a drum roll – that style is old„); propovedao je znanje kao vrhovnog vladara (*skoro*) svega – („Strong will survive, weak will perish/Ignorance is a poison and knowledge will nourish„); bio je poeta („How many words can I find that rhyme/and still keep in mind/every lyric must come out on time„); bio je braggadocio reper („I cannot seem to recollect / the time I didn’t have sex„); bio je fresh („Got Nikes on my feet„); bio je rep istoričar („Remember Bronx River, rolling thick, with Kool DJ Red Alert and Chuck Chillout on the mix„); bio je storiteler (‘9 Mm Goes Bang’ i ‘Remix For P Is Free’); bio je betl emsi („We have arrived for the purpose of enjoyment / you have arrived to make up for unemployment„); uništio je čitav borough jednom linijom („Bronx keeps creating it, and Queens keeps on faking it!„); bio je MF Doom („If you’re a guy a nine’ll do the trick/but if you’re a girl you need some…. flowers“); ubio je MC Shanovu karijeru i bio prvi rege-rep emsi (The Bridge Is Over), bio je B- Boy reprezenter i zaljubljenik u kulturu, ali i čovek koji zna svoje mesto u društvu i ne pokušava da bude nešto što nije pre svega („Many people hate me, many people love me – Some are far below me, and you know there’s some above me„).

Produkciju za album je zvanično radio Scott La Rock, koji je ubijen pre nego što je album udario police, ali prava istina je da je S.L.R. samo donosio loop deonice koje je birao, a da je glavni producent bio Ced Gee (Ultramagnetics), i ova istorijska nepravda se danas ispravlja davanjem Ced-u zasluga za programiranje drum linija i manje više sav produkcijski posao na albumu. (Legenda kaže i da je Marley Marl jednom zaboravio svoje drum reels u studiju. Kada se vratio nije ih bilo a posle je čuo svoje dramove u pesmi koja je diss za njega i njegov kru – „The Bridge Is Over“.)

Kao i većini rep albuma iz antičkih vremena, vreme mu nije saveznik, ali „Criminal Minded“ album krase raznovrsniji semplovi i produkcija od drugih iz tog perioda i zato je ostario lepše od većine 80s rep muzike i, uz 2. Public Enemy album i „Paid In Full„, predstavlja vrhunac zlatnog doba.

Nema više članaka